Boek “Remotie. Een stap terug is een stap vooruit”
Met hun boek “Remotie. Een stap terug is een stap vooruit” lanceren Tanja Verheyen en Bob Vermeir een nieuw begrip, remotie. Kranten, Radio 1 en VRT schonken er recent aandacht aan. Ze doorbreken het taboe op “demotie”, het tegengestelde van promotie. Elke dag zetten mensen in zovele organisaties een stap terug, vrijwillig of gedwongen. Zo’n demotie hoeft niet negatief uit te draaien. Mits de juiste aanpak betekent een stap terug dan ook een stap vooruit. Ze breken een lans voor het nemen van een persoonlijke coach tijdens dat proces. Je kan jezelf immers niet aan je eigen haren uit het moeras trekken. Twee dagen geleden was ik aanwezig bij een debat met de schrijvers en een aantal andere panelleden.
Mijn visie
Het is inderdaad een emotioneel moeras waarin je terecht komt. Werk is zo bepalend voor onze identiteit dat je hele zelfbeeld aan diggelen kan vallen. Gevoelens van vernedering, schaamte, afwijzing, woede, angst, onzekerheid, lage eigenwaarde, een knak in je zelfvertrouwen zijn heel normaal. Door de schaamte en onze cultuur van ‘sterk zijn, verder doen alsof er niets gebeurd is, je niet laten kennen, het alleen wel oplossen’ is het soms moeilijk om hulp te zoeken. We houden het voor ons, bevriezen van de angst, lopen wit of rood aan van woede, slikken onze tranen weg, maw we kroppen onze emoties op. Ze zetten zich vast in ons lichaam, ons celgeheugen. Onverwerkte emoties trekken je zo in een neerwaartse spiraal van nog meer onzekerheid, gevoelens van falen en mislukt zijn. Dit kan zelfs leiden tot depressieve gevoelens, burn-out, gezondheidsproblemen, conflicten met anderen (in werk én privé).
Alleen praten over wat er gebeurd is, is niet voldoende om het goed te verwerken. Als je weer vooruit wil in je werk en leven is het essentieel om emoties die getriggerd worden door deze carrièrewending goed te verwerken. Dat doe je door contact te maken met de opgeslagen emoties, te gaan naar de lichamelijke beleving, de emotionele pijn los te laten uit je cellen en er definitief afscheid van te nemen. Zo laat je het verleden echt achter je, en kan je al je energie weer richten op een mooie nieuwe toekomst. Als coach heb ik me gespecialiseerd in emotionele verwerking. Ik werk met krachtige tools die mensen toelaten hun emoties op een veilige en heel doeltreffende manier te verwerken. Ik merk dagelijks hoe dit proces verloopt. Het geeft me heel veel voldoening te zien hoe mensen al heel snel de oude pijn loslaten uit hun cellen, hun kwetsuren eindelijk kunnen helen, ze weer in hun kracht komen, ze het leven weer aankunnen en enthousiast nieuwe stappen in hun loopbaan zetten. Dan beseffen ze ook dat deze crisis in hun werk een kans was om bij te sturen en keuzes te maken waar ze gelukkiger van worden.
Mijn persoonlijke ervaringen met “remotie”
Zelf heb ik een aantal keer in mijn loopbaan “remotie” meegemaakt, lang voor het begrip bestond. Bij mijn eerste werkgever, een internationaal bedrijf, begon ik in Marketing bij een kleine business unit. Mijn bazen geloofden echt in mij en gaven me heel veel kansen. Ik bloeide open en ontplooide me ten volle in verschillende interessante uitdagingen. Op een bepaald moment stapte mijn directe baas F over naar een grotere business unit van hetzelfde bedrijf. Na een tijd kreeg ik de kans om ook voor die grotere business unit te gaan werk. F was daar mijn N+2, de baas van mijn directe baas. Nog steeds was hij vol lof over mij. Op heel veel vragen antwoordde hij steevast:”Vraag dat maar aan Annick, die weet het wel!” Jong en ambitieus als ik was, wilde ik op zeker moment graag verder doorgroeien in het bedrijf. Ik had contact met iemand die verantwoordelijk was voor internationele aanwervingen. Omdat ik F zo vertrouwde heb ik hem dat in een gesprek spontaan gezegd. F is toen heel kwaad geworden, voelde zich duidelijk gepasseerd. Vanaf dat moment is hij me beginnen negeren. Elke ochtend deed hij zijn ronde op onze open floor. Vanaf dat moment zei hij goedemorgen tegen de collega achter me, liep hij mij straal voorbij, en zei hij opnieuw goedemorgen tegen de collega voor me. Ik ging hieraan kapot. Dit was echt ‘from hero to zero’. Het contact met mijn collega’s en directe baas bleef gelukkig even goed als daarvoor en toch was deze situatie voor mij onhoudbaar.
Nu weet ik waarom. Misschien ken je het onderzoek van de Japanner Dr Emoto? Hij heeft aangetoond dat de omgeving heel veel invloed heeft op de vorm van waterkristallen. Water dat positieve invloed krijgt vormt mooie kristallen, water dat negatief beïnvloed wordt vormt lelijke kristallen.
In analogie hiermee is er ooit een experiment gedaan met 3 potten rijst. Een pot rijst kreeg positieve boodschappen, een tweede pot kreeg negatieve boodschappen en de derde pot rijst kreeg geen boodschappen. Op het einde van het experiment zag de eerste pot rijst er het best uit, mooi wit. De laatste pot zag er het slechtst uit, hij was helemaal zwart geworden! Geen boodschappen, geen aandacht krijgen, genegeerd worden is dus erger dan negatieve boodschappen krijgen! En dat is precies wat F met mij gedaan heeft.
Ik zag toen geen andere oplossing dan extern zoeken naar een andere job. Na een aantal maanden kon ik als HR consultant aan de slag bij een bureau dat weer heel veel vertrouwen in me had, waar ik verder kon openbloeien en andere aspecten van mezelf ontwikkelen. Ik ging er zelfs financieel heel mooi op vooruit. Achteraf gezien is dit heel goed geweest. Daardoor ben ik immers in HR terecht gekomen en heb ik ontdekt dat mijn echte passie ligt in weken met mensen. En op het moment zelf was het emotioneel de hel.
De eerste jaren als HR consultant waren heel boeiend. Ik kreeg alle kansen om veel te leren en me verder te ontplooien. Na een tijd wilde ik graag evolueren in de richting van coaching. Die mogelijkheid was er niet. Mijn werk maakte me stilaan minder en minder gelukkig. Ik heb dan een sabbatical van een jaar genomen. Ondertussen volgde ik opleidingen in coaching en persoonlijke ontwikkeling. Na dat jaar heb ik beslist mijn ontslag te geven en me te vestigen als zelfstandige. Mijn ouders die hun hele carrière in één bedrijf gewerkt hebben, verklaarden me voor gek. Ze begrepen niet dat ik zo’n goede job opgaf voor een onzeker bestaan als zelfstandige en zo iets raars als coaching – in 2003 was die term nog niet zo bekend als nu. Ik kreeg dan ook heel veel weerstand tegen deze vrijwillige ‘demotie’, want ik verdiende inderdaad minder dan voorheen. Toch voelde ik dat ik die stap moest zetten. Ondanks alle tegenkanting was ik gelukkiger in mijn werk omdat ik meer en meer kon doen wat ik echt graag deed, waar mijn passie en unieke talenten lagen.
Ook als zelfstandige heb ik in 2007 mijn uitdaging gekregen en nogmaals een “remotie” meegemaakt. Nieuwsgierig? Registreer je dan op www.happywork.be en ontvang gratis het mini e-book “happy co-creation” waarin ik beschrijf hoe ik met deze “remotie” omgegaan ben en 7 tips geef over aantrekken wat je wil in je leven en werk.
Uitgaand van mijn eigen ervaring zou ik bij remotie niet spreken over een stap terug maar eerder over ‘even stilstaan bij jezelf’. Zo’n shock op werkvlak geeft je immers de kans om stil te staan bij jezelf, bij wie jij echt bent, wat jij echt wil en belangrijk vindt in het leven en nadien in functie daarvan beslissingen te nemen. Als je meer leeft in lijn met wie je werkelijk bent, dan is dat zowiezo een vooruitgang.
Herken je je hierin? Wil jij even stilstaan bij jezelf, jouw emoties goed verwerken en dan gelukkiger verder gaan? Contacteer me op 0474/87 51 29.
Happy groet,
Annick Ottenburgs
Professionele Coach
0474/87 51 29
